و هر چه دوست داری باش

تنها چند نکته را از یاد نبر:

1. وقت زیادی برای دگرگونی به سمت بهتر بودنت نداری.

2. کسی بار تو را بر دوش نخواهد گرفت و مسؤول اعمال و انتخاب های تو نخواهد بود.

3. مرگ تنها برای گریه کردن نیست بلکه برای ارتباط و احیاء تو در هستی قرار داده شده است.

4. تو باید حالات مختلف یک انسان را در زندگی تجربه کنی تا همه دارایی های خداییت به استفاده در بیایند.

5. گذشته و گناه و گرفتاری  معلم هستند نه گرداب.

6. ترس برای کنترل تو لازم است و امید برای رهاییت.

7. تفسیر تو از جهان همیشه درست نیست حتی اگر اسمش را توجه به کمال و حقیقت طلبی و … بگذاری؛ تفسیری درست است که آرام بخش و کارآمد و قابل توصیه عینی باشد.

8. انسان را بدون بالاسر آفریده اند؛ بنده دیگری نباش که خداوند تو را آزاد آفریده است.

9. آن قدر مراقب نباش که از انسان معمولی بودن خارج بشوی و آن قدر بی ملاحظه نباش که از انسان معمولی بودن چیزی نفهمی.

10. همواره به دنبال رفتن و بهتر شدن و آموختن و صعود کردن باش؛ بی تعصب و بی تعارف.

11. بدان که تذکرات جهان صدها برابر این ده تا هستند.

مرگ نباید برای ما ناگهانی باشد

و بدون پیش بینی و احتمال

پیش بیاید

تمرین مرگ به این معناست که

باید گاهی بهترین چیزها را از دست داد

آگاهانه

هوشیار

و حواس جمع

وقتی به لباسی

یا کفشی

یا موقعیتی

یا یکی از اعضای خانواده

یا هر محبوب و دارایی دیگر می چسبیم

به این معنا که هویت خود را با آن می سنجیم

و می‌گویم اگر او یا آن نباشد من هم نخواهم بود

آرام آرام

به خود تلقین می کنیم که باید از مرگ ترسید

مرگ

اگر تمرین شده باشد

تکراری است

و تکراری ها ترس ندارند

درونمان قبول نمی کند

تغییر را دوست ندارد

چه خوب و چه بد

شما چه دشمنی را بدتر از این جمود و تعصب بر آنچه داشته ایم می شناسید

این فطرت نیست

فطرت را به این امور ربط ندهید

فطرت آن است که در هیچ شرایطی در هیچ کسی تغییر نمی کند

فطرت از بین نمی رود و تغییر هم نمی کند

تنها ممکن است منحرف شود

مثلا ما فطرتا از نیستی متنفریم

پس هر چه در درونمان امکان تغییر دارد فطری نیست

و وقتی فطری نبود و تغییر کرد

یعنی تعصب بوده

و جزء ساختار انسان نبوده است

دلم درود می خواهد

درود

بر او و بر دوست داران و پیروان و نزدیکان و خویشان او

در ذهنم فضای پایین شهر مکه را تصویر می کنم

آنجا که مانند بالای شهر

عیش و نوش و غوغا و غریو نیست

سکوت جان فزای ساده محمدآشناست

دلتنگی برای او بیماری روانی من است

بیش از دارو

پزشک درمان من است

عقلش از انسان کمتر است

عقل هستی در انسان است

نشانه نادانی اند

اشتباهات اهل علم و عمل همیشه نو و تازه اند

اما این کلمات نباید دستاویز باشد که اشتباه عمدی کنیم

یا از دیگران که هم فکر ما نیستند مدام اشتباه بگیریم

یا آنان که هم نظر و هم فکر ما هستند را مدام توجیه کنیم

اما شامل خودکار هم هست

اگر این مصداق را بپذیریم

شامل کیبورد هم هست

نوشتن

مقام انسانی ما را تثبیت می‌کند

به معنای پذیرفتن ریسک اتکا به قوای خویش است

نقشه ها را برای عموم می‌سازند

اما ریسک ها عمومی نیستند

قوای انسان ها را هم نمی شود تعمیم داد